Een moment om te koesteren
Soms heb je niet veel nodig. Of liever gezegd, je hébt niet zo heel veel nodig. Als je maar even stil kunt staan bij wat er is, wat je hebt, bij hoe je je voelt. Dan kan je je zomaar tevreden voelen. Heel af en toe dient zich zomaar een moment aan waarop je ineens beseft hoe goed het leven eigenlijk is.
Zo’n moment had ik tijdens een vakantie in Oostenrijk.
Genieten van het uitzicht
Ik zat samen met mijn schatjes op een balkonnetje in het zonnetje. Voor ons staan koude drankjes en een bakje met wat chippies. Overal waar ik keek zag ik een strak blauwe lucht. De zon schijnt nu nog stralend, niet te warm maar vooral heel aangenaam. Deze zal straks met mooie zonsondergangskleuren achter de bergen verdwijnen. Bloembakken vol met kleurrijke geraniums hingen langs de rand van het balkon. “Ah, dus zó voelt dat achter de geraniums zitten, grinnik ik in mezelf.
We verbleven in een berghutje met een mooi uitzicht op de omgeving. Of liever gezegd, een práchtige bergvilla met een schítterend uitzicht. Dankzij een onverwachte upgrade.
Om ons heen waren alleen bergen. Besneeuwde bergtoppen. Rust. Af en toe slechts wat stemmen van locals uit de her en der omliggende huisjes. En ergens in de verte het geluid van een waterval.
De stress van alledag was langzaam van ons afgegleden.
‘Bijkomen’
Wat een heerlijke dag was het. We hadden gewandeld, een ijsje gegeten en samen met onze dochter goud gezocht in een bergbeekje. Ze stond fanatiek met haar kaplaarzen in een riviertje te zeven, op zoek naar gouden glinstertjes. En ik … ik deed stiekem minstens zo enthousiast mee.
En nu zaten we daar. Te niksen. Niets hoefde. Niets moest. Even ‘bijkomen van zo’n inspannende vakantiedag’.
Het geluk zat op een balkon
En ineens overviel me een gevoel van diepe tevredenheid.
Ik was samen met mijn gezin. Genoot van de zon, het uitzicht en al die kleuren, intense kleuren, om mee heen. En besefte me: “Ik geniet, meer heb ik (nu op dit moment) niet nodig.”
Ik was me er bewust van hoe goed het voelde en kon dat gevoel ook echt toelaten.
Een heerlijk geluksmoment…
“Ik ben gelukkig. Het leven is goed! Ik LEEF!”
Later leerde ik dat de Polyvagaaltheorie voor zulke signalen een mooie naam heeft: een glinstering. Kleine vonkjes van energie waardoor je je veilig, verbonden en helemaal aanwezig kunt voelen. Zoals bij mij: de zon, de bergen, de kleuren, het geluid van de waterval, van mijn dochter die goud zocht en de rust om ons heen.
Soms is één zo’n glinstering al genoeg om even stil te staan. En als je dat doet, kan zo’n glinstering uitgroeien tot een koestermoment.
“Een glinstering is de vonk. Een koestermoment is het vuur dat je ervan maakt.
Dat gebeurde daar, op dat balkon in Oostenrijk. Ik stond er bewust bij stil. En ik voelde het. Waardeerde het. En liet het binnenkomen: Het leven is goed. En daardoor werd dat moment iets wat ik niet alleen meemaakte, maar wat ik altijd in mijn hart met me mee zal dragen.
Meer over glinsteringen lees je in Triggers en Glinsteringen en Glinstering naar Koestermoment.